Seksmisja, reż. Paweł Szkotak, Teatr Polski Bielsko-Biała
Od lat moją popkulturową fobią są adaptacje – najczęściej spodziewam się czarnych scenariuszy. Czy w takim razie uważam za karygodne wszelkie próby przedstawienia oryginału na nowo? Chociaż zawsze jestem sceptyczna, za każdym razem pokładam cień nadziei, że tym razem się uda. Czasem – rzadko, bo rzadko – obaw nie mam praktycznie żadnych. Na dodatek bardziej niż kinu ufam teatrowi – twórcy scenicznych adaptacji, które obejrzałam w ostatnim czasie, pozostają wierni pierwowzorom, a wodze fantazji przenoszą na otoczkę historii: scenografię, kostiumy, oprawę muzyczną. I tak w Seksmisji Teatru Polskiego w Bielsku-Białej dostrzegam przepis na idealne odświeżenie oryginału.
Trzeba przyznać, że reżyser Paweł Szkotak miał niełatwe zadanie – nie zostałoby mu wybaczone najmniejsze potknięcie. Jak zatem najlepiej zadowolić miłośniczki i miłośników filmu Juliusza Machulskiego? Najlepiej przedstawić fabułę jeden do jeden (z małymi dodatkami), a przede wszystkim uwzględnić w scenariuszu wszystkie kultowe teksty. Michał Czaderna grający Maksia poszedł nawet o krok dalej – wcielił się nie tyle w głównego bohatera, ile w Jerzego Stuhra, naśladując jego ekspresję i niepowtarzalny sposób mówienia. Wszystko to sprawiło, że jeszcze zanim padały znane na pamięć hasła, przez widownię już przelewały się salwy śmiechu.
Coś więcej niż oryginał
Gdy przed spektaklem odświeżyłam sobie film Machulskiego, rzuciła mi się w oczy oszczędność scenografii oraz ścieżki dźwiękowej. Nie stanowi to bynajmniej wady oryginału, lecz lukę, na której wypełnienie mogła sobie pozwolić adaptacja sceniczna.
W obu wersjach historii przez większość czasu widzimy ciasne podziemia nowego świata – zmieniają się tylko charakterystyczne elementy, takie jak jabłoń, winda czy inkubatory. Wizualnie spektakl wypada zdecydowanie barwniej i wyraziściej niż film za sprawą estetycznych rekwizytów oraz elementów multimedialnych wyświetlanych na ekranach. Te ostatnie szczególnie wzbogaciły warstwę muzyczną, którą odbieram jako drugi – obok zgodności z pierwowzorem – najmocniejszy element spektaklu.
Z początku podejrzewałam, że twórcy zaoferują oryginalną ścieżkę dźwiękową. Po usłyszeniu pierwszego utworu zorientowałam się jednak, że gdzieś to już słyszałam – chociaż bardziej z głośników rodziców niż własnych. Jeśli coś byłoby zdolne pogłębić sentyment, który budzi Seksmisja, to chyba tylko polskie hity z lat 80. i 90. Ostatnie, czego spodziewałabym się po przeżyciu na nowo tej kultowej komedii, to… wzruszenie. Tymczasem zakochanie rodzące się w Lamii Reno już zawsze będę kojarzyć z utworem Wszystko się może zdarzyć Anity Lipnickiej i jego oszczędnym, przejmującym wykonaniem przez Żanetę Rus. Na scenie znalazło się miejsce zarówno na inne subtelne wykony (np. Skłamałam Edyty Bartosiewicz), jak i żywiołowe taneczne aranżacje (np. I nikomu nie wolno się z tego śmiać Kobranocki, Wszystko czego dziś chcę Izabeli Trojanowskiej). Nie zabrakło też świeżego muzycznego akcentu – teatralną opowieść zwieńczył Takiego chłopaka Mikromusic. Piosence towarzyszyły krótkie czarno-białe ujęcia przedstawiające rozmaitych mężczyzn – nie aktorów, lecz ochotników różniących się między sobą wyglądem, posturą, wiekiem, a nawet sprawnością i niepełnosprawnością. Wszyscy mieli w sobie coś imponującego.
„Panie losie, daj mi kogoś, (…) kto nie zeżre jabłek wszystkich” – słyszymy w ostatnim utworze. Tymczasem Maksiu i Albercik beztrosko wzięli i zeżarli święte jabłka. Nikt nie chciał, by na scenie stało się inaczej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz