Przychodzę z nowym opowiadaniem!
Chłopca z drugiej strony wody nazwałam retellingiem śpiewanym mitu o Narcyzie – w tej nieco odmienionej historii, w której proza przeplata się z poezją, ludzie stracili twarze i czekają na kogoś, kto jako jedyny ją zachował. Przepowiednia jednak nie jest łaskawa dla tego wybrańca: „Ten, który będzie miał twarz, umrze, by inni mogli odzyskać swoje”.
Zapraszam do muzycznej i mitycznej opowieści na mojego Substacka!
.jpg)
Seksmisja, reż. Paweł Szkotak, Teatr Polski Bielsko-Biała
Od lat moją popkulturową fobią są adaptacje – najczęściej spodziewam się czarnych scenariuszy. Czy w takim razie uważam za karygodne wszelkie próby przedstawienia oryginału na nowo? Chociaż zawsze jestem sceptyczna, za każdym razem pokładam cień nadziei, że tym razem się uda. Czasem – rzadko, bo rzadko – obaw nie mam praktycznie żadnych. Na dodatek bardziej niż kinu ufam teatrowi – twórcy scenicznych adaptacji, które obejrzałam w ostatnim czasie, pozostają wierni pierwowzorom, a wodze fantazji przenoszą na otoczkę historii: scenografię, kostiumy, oprawę muzyczną. I tak w Seksmisji Teatru Polskiego w Bielsku-Białej dostrzegam przepis na idealne odświeżenie oryginału.
Trzeba przyznać, że reżyser Paweł Szkotak miał niełatwe zadanie – nie zostałoby mu wybaczone najmniejsze potknięcie. Jak zatem najlepiej zadowolić miłośniczki i miłośników filmu Juliusza Machulskiego? Najlepiej przedstawić fabułę jeden do jeden (z małymi dodatkami), a przede wszystkim uwzględnić w scenariuszu wszystkie kultowe teksty. Michał Czaderna grający Maksia poszedł nawet o krok dalej – wcielił się nie tyle w głównego bohatera, ile w Jerzego Stuhra, naśladując jego ekspresję i niepowtarzalny sposób mówienia. Wszystko to sprawiło, że jeszcze zanim padały znane na pamięć hasła, przez widownię już przelewały się salwy śmiechu.
Coś więcej niż oryginał
Gdy przed spektaklem odświeżyłam sobie film Machulskiego, rzuciła mi się w oczy oszczędność scenografii oraz ścieżki dźwiękowej. Nie stanowi to bynajmniej wady oryginału, lecz lukę, na której wypełnienie mogła sobie pozwolić adaptacja sceniczna.
W obu wersjach historii przez większość czasu widzimy ciasne podziemia nowego świata – zmieniają się tylko charakterystyczne elementy, takie jak jabłoń, winda czy inkubatory. Wizualnie spektakl wypada zdecydowanie barwniej i wyraziściej niż film za sprawą estetycznych rekwizytów oraz elementów multimedialnych wyświetlanych na ekranach. Te ostatnie szczególnie wzbogaciły warstwę muzyczną, którą odbieram jako drugi – obok zgodności z pierwowzorem – najmocniejszy element spektaklu.
Z początku podejrzewałam, że twórcy zaoferują oryginalną ścieżkę dźwiękową. Po usłyszeniu pierwszego utworu zorientowałam się jednak, że gdzieś to już słyszałam – chociaż bardziej z głośników rodziców niż własnych. Jeśli coś byłoby zdolne pogłębić sentyment, który budzi Seksmisja, to chyba tylko polskie hity z lat 80. i 90. Ostatnie, czego spodziewałabym się po przeżyciu na nowo tej kultowej komedii, to… wzruszenie. Tymczasem zakochanie rodzące się w Lamii Reno już zawsze będę kojarzyć z utworem Wszystko się może zdarzyć Anity Lipnickiej i jego oszczędnym, przejmującym wykonaniem przez Żanetę Rus. Na scenie znalazło się miejsce zarówno na inne subtelne wykony (np. Skłamałam Edyty Bartosiewicz), jak i żywiołowe taneczne aranżacje (np. I nikomu nie wolno się z tego śmiać Kobranocki, Wszystko czego dziś chcę Izabeli Trojanowskiej). Nie zabrakło też świeżego muzycznego akcentu – teatralną opowieść zwieńczył Takiego chłopaka Mikromusic. Piosence towarzyszyły krótkie czarno-białe ujęcia przedstawiające rozmaitych mężczyzn – nie aktorów, lecz ochotników różniących się między sobą wyglądem, posturą, wiekiem, a nawet sprawnością i niepełnosprawnością. Wszyscy mieli w sobie coś imponującego.
„Panie losie, daj mi kogoś, (…) kto nie zeżre jabłek wszystkich” – słyszymy w ostatnim utworze. Tymczasem Maksiu i Albercik beztrosko wzięli i zeżarli święte jabłka. Nikt nie chciał, by na scenie stało się inaczej.
No to co, lecimy z tematem?
Biały i Czarna. Dzieci z kamienia w wersji papierowej jest dostępna na Empik.com!
To już dziś – premiera drugiego tomu Białego i Czarnej!
Dzieci z kamienia są już dostępne w wersji elektronicznej… praktycznie wszędzie!
A oto Patronki i Patroni Dzieci z kamienia – oddani opiekunowie, którzy zechcieli opowiedzieć światu o Białym i Czarnej. Jestem Wam ogromnie wdzięczna za wielką otwartość i życzliwość oraz zaufanie do mojej twórczości!
Do grona moich Patronek i Patronów należą:
Premiera drugiego tomu Białego i Czarnej – 3 września na Empik Selfpublishing.
Z niecierpliwością odliczam dni do premiery Dzieci z kamienia… a tymczasem dzielę się z Wami fragmentem książki!
W czterech pierwszych rozdziałach:
Przeczytaj fragment Dzieci z kamienia
Premiera 3 września na Empik Selfpublishing.
Miałam wielką przyjemność po raz kolejny udzielić wywiadu! Opowiedziałam m.in. o początkach tworzenia, kulisach powstawania „Białego i Czarnej”, pisarskich planach… a nawet o kulinarnych gustach.
Dziękuję Mariuszowi (@zaczytany.nauczyciel.yivrett na Instagramie) za tak wiele przeciekawych pytań!
Czy to już, czy to już? Szykujcie się w okolicach 3 września na powrót do Białego i Czarnej!
Skoro Dzieci z kamienia są już prawie gotowe, bo polecieć w świat… co w moim pisarskim świecie podzieje się dalej?
Przygotowanie recenzji przedwydawniczej to nieco inna praca z tekstem niż redakcja czy korekta – a dzięki temu bardzo odświeżająca i inspirująca.
Wcielając się w rolę pierwszej czytelniczki, nie muszę ściśle pilnować, czy każde słowo i każdy przecinek są na swoim miejscu. Mogę bardziej dać się ponieść opowieści, a zarazem nie tracić redaktorskiej uważności na kwestie, które warto jeszcze poprawić. Jako recenzentka wczuwam się w tekst, szukam jego mocnych i słabszych stron, by pomóc autorce bądź autorowi stworzyć coś naprawdę fantastycznego.
W ramach recenzji przedwydawniczej oceniam:
Chcesz zobaczyć przykładową recenzję? Zajrzyj do mnie!
Dawno, dawno temu, kiedy postawiłam ostatnią kropkę w pierwszej powieści, zastanawiałam się, co dalej zrobić z książką. Słać od razu do wydawnictw? A może najpierw komuś pokazać?
Najlepszym rozwiązaniem okazała się recenzja przedwydawnicza – ocena tekstu pod kątem fabuły, narracji, postaci oraz języka i stylu. Otworzyła mi oczy na wiele ważnych kwestii i pozwoliła samodzielnie dopracować tekst. Okazała się również pierwszą profesjonalną oceną książki – taką bezpieczną, tylko dla mnie, nigdzie niepublikowaną.
Dziś, po kolejnych latach pracy z tekstem, chcę wspierać fantastyczne autorki i fantastycznych autorów na początku ich pisarskiej drogi. Czasem wystarczy niewiele zmian, by tekst stał się najlepszą wersją siebie ☺
Życie w ukryciu nauczyło nas wytrzymałości i niezłomności. Wszyscy musimy być dziećmi z kamienia
Tak prezentuje się okładka drugiego tomu Białego i Czarnej!
Przyjęłyśmy z Softywan podobny klucz co przy tomie pierwszym – tam na uliścioną wilczycę spoglądamy z perspektywy rycerza Gallaha, z kolei tu na kotkę patrzymy oczami… bohatera, którego również dobrze znacie.
Premiera Dzieci z kamienia: wrzesień/październik 2026.
To już w ten weekend (11–12 kwietnia 2026) – Śląskie Dni Fantastyki i moje pierwsze konwentowe stoisko!
Zapraszamy z Softywan do Północnych Wiatrów – kącika, gdzie podzielimy się swoją twórczością w nordyckich klimatach. U Martyny znajdziecie autorskie ilustracje, a u mnie – Białego i Czarną z dodatkami (kartą, mapą i wizytówką).
Jeśli planujecie być w sobotę i niedzielę w Chorzowie – wpadnijcie pogadać! Będę Was wypatrywać w cosplayu Talli, Karcianej Królowej.
Dodatek do Białego i Czarnej – historii, w której bohaterką jest Karciana Królowa – od początku był w moim zamyśle oczywisty. Przedstawiam Wam pierwszą kartę do kortetu – najpopularniejszej gry w uniwersum.
Chciałabym, żeby premierę poszczególnych tomów powieści poprzedzały kolejne karciane odsłony. Może na końcu się przekonamy, czy w tę grę rzeczywiście da się grać.
Na pierwszy ogień poszła karta specjalna przedstawiająca skelfię (nieumarła wilczyca nawiązuje oczywiście do okładki I tomu). Trudno na nią trafić, ale gdy szczęśliwym trafem znajdzie się w naszym zestawie, możemy wybrnąć praktycznie z każdej opresji. Karty do kortetu mają również kolory (oznaczenia w rogach) – w tym przypadku padło na miecz.
Każde państwo ma swoją wersję kart. Widniejący na odwrocie wąż nawiązuje do godła Soiru – kraju, z którego pochodzi Talla, Karciana Królowa.
Kartę będę dołączać do każdej książki zakupionej bezpośrednio u mnie, a także do egzemplarzy recenzenckich.
Po raz kolejny chylę czoła przed Softywan, która jak zwykle dała z siebie wszystko przy tworzeniu tego projektu!
Biały i Czarna mają swoje wizytówki!
Przyjrzyjcie się dobrze – to nie tylko premiera powieściowego gadżetu, ale również prapremiera okładki Dzieci z kamienia!
Dziękuję Martynie Pęcak (Softywan) za przepiękne przygotowanie!
