To była wielomiesięczna droga – tak długa, że nawet nie pamiętam, kiedy właściwie się zaczęła. Jeszcze nie ogarniam, czy wszystko ma ręce i nogi, czy ciąg jest przyczynowo-skutkowy, czy raczej skutkowo-przyczynowy. Ale na szlifowanie niedługo przyjdzie czas. Teraz napawam się tym, że przelałam ten epizod na „papier” i mogę objąć go od początku do końca.
Trzeci tom bynajmniej nie jest ostatnią odsłoną Białego i Czarnej, ale wieńczy pewien etap całej historii. Gdybym była Brandonem Sandersonem, nazwałabym to końcem pierwszego łuku narracyjnego. Ale ponieważ nim nie jestem, pozostanę przy roboczym określeniu „trylogia północy”.
Pierwszy szkic na moment ode mnie odpocznie (a ja od niego). Chciałabym, żeby w drugiej połowie roku dopracowany trzeci tom trafił do pierwszego betowania. Mam przeczucie, że przejdzie jeszcze niejedną rewolucję.
